Tasavvuf ilmi, İslam geleneğinde nefsin terbiyesi, kalbin arınması ve Allah'a yakınlaşma yolunu sistemleştiren köklü ve derin bir disiplindir. Çoğu zaman yalnızca bireysel maneviyatla ilişkilendirilse de tasavvuf, aslında ilim geleneğinin ayrılmaz bir parçasıdır. Didar Akademi'nin müfredatında tasavvuf, tefsir, hadis, fıkıh ve kelam ile paralel yürüyen temel alanlardan biridir. Özellikle dördüncü yılda okunan Kuşeyrî'nin Letâifü'l-İşârât'ı, tasavvufi tefsir geleneğinin en önemli eserlerinden biri olarak öğrenciye nefis eğitiminin ilmî temellerini sunar.
Tasavvuf ilminde terbiye, nefsin huy ve davranışlarının Kur'an ve sünnet ışığında düzenlenmesini ifade eder. Nefis, insanın en zorlu eğitim alanıdır; çünkü dış dünyadaki düşmanları tanımak nefsin kaprislerini yönetmekten daha kolaydır. Klasik tasavvuf metinleri, nefsin mertebelerini, kalbin hastalıklarını ve bunların tedavi yöntemlerini ilmî bir çerçevede ele alır. Didar'da bu metinler Arapça okunarak öğrencinin hem dil hem manevî birikimini aynı anda geliştirmesi hedeflenir.
Kuşeyrî'nin Letâifü'l-İşârât'ı, Didar müfredatının ihtisas döneminde okunan temel tasavvufi tefsir kaynağıdır. Bu eser, Kur'an ayetlerinin tasavvufi yorumlarını, kalbi meseleleri ve nefis terbiyesine dair öğretileri bir arada sunar. Öğrenci bir ayetin lafzını ve rivayet tefsirini öğrendikten sonra Kuşeyrî'nin işaret ve latife boyutunu keşfeder. Bu kademeli ilerleme, tefsir ilminin farklı ekollerini tanımanın yanı sıra manevî derinliği de kazandırır.
Tasavvuf eğitiminde riyâzât ve mücâhede kavramları önemli yer tutar. Riyâzât, nefsi disipline etmek için yapılan çabalamayı; mücâhede ise nefsin kötü eğilimlerine karşı verilen mücadeleyi ifade eder. Didar'da bu kavramlar yalnızca teorik olarak anlatılmaz; mütalaa disiplini, düzenli tilavet, oruç ve ders dışı manevî faaliyetlerle desteklenir. Öğrenci, nefsini terbiye etmenin günlük hayattaki pratik adımlarını deneyimleyerek öğrenir.
Tasavvuf ilminin diğer disiplinlerle ilişkisi de Didar müfredatında dikkate alınır. Hadis derslerinde Peygamber Efendimiz'in manevî hayatı ve ibadet derinliği, kelam derslerinde kalp ve nefis meseleleri, fıkıh derslerinde ihlas ve niyet konuları tasavvuf ile doğal bağlar kurar. Bu bütüncül yaklaşım, öğrencinin İslam ilimlerini birbirinden kopuk dallar değil, tek bir ağacın farklı dalları olarak görmesini sağlar.
Nefis eğitiminde edep ve huşu merkezi kavramlardır. İlim tahsilinde edep, hocaya saygı, metne hürmet ve ilmî tartışmada nezaket kurallarına uymayı kapsar. Huşu ise ibadet ve ilim ortamında kalbin Allah'ın huzurunda olduğu bilincini taşımaktır. Didar'ın eğitim adabı, bu değerlerin kurumsal düzeyde yaşatılmasına zemin hazırlar. Öğrenci derslere huşu ile katılır, mütalaasını edeple yapar ve müzakere ortamında saygılı bir dil kullanır.
Tasavvuf ilminde bir uyarı da yerinde olur: Nefis terbiyesi, bireysel heva ve keyif arayışına dönüşmemelidir. Klasik tasavvuf, şeriat çerçevesinde ve ilim temelinde yürür. Didar Akademi'nin eğitim modeli de bu ilkeyi korur; tasavvuf dersleri Arapça hazırlık ve temel ilimler tamamlandıktan sonra, sağlam bir ilmî zemin üzerinde işlenir. Usulsüz ve kaynaksız maneviyat arayışları yerine, klasik metinlere dayalı terbiye önceliklidir. Mütalaa ve müzakere süreçleri de nefis terbiyesinin pratik alanlarıdır; öğrenci metinle baş başa kalarak kalbini ve zihnini birlikte eğitir.
Riyâzü's-Sâlihîn metni de tasavvufi terbiyenin Arapça hazırlık dönemindeki önemli kaynaklarından biridir. Bu metin, öğrenciye hem dil becerisi hem de nefis terbiyesine dair hadis öğretilerini bir arada sunar.
Sonuç olarak tasavvuf ilminde terbiye ve nefis eğitimi, Didar Akademi'nin bütüncül eğitim anlayışının manevî boyutunu temsil eder. Kuşeyrî'nin Letâifü'l-İşârât'ı, mütalaa disiplini ve eğitim adabı bir araya geldiğinde öğrenci yalnızca bilgi sahibi değil, nefsini terbiye eden ve kalbi arındıran bir ilim erbabına dönüşür. İlim yolculuğunun nihai hedefi, Allah'ın rızasına yakınlaşmaktır; tasavvuf bu hedefe giden yolun ilmî haritasını sunar. Bu harita, şeriat ve sünnet çizgisinde klasik kaynaklara dayanarak okunmalıdır.